مزرعه

دلم میخواد کلی فحش و بدو بیراه بگم ولی نمیدونم چرا خجالت میکشم امسال که شروعش اینطوری بود خدا آخرش رو به خیر کنه نمی دونم چرا امسال از همون تحویل سال که من خواب بودم همش  یه حسی بهم میگه که امسال دیگه آخرشه و شاید هم تمو شدن سال ۹۰ رو نبینم حالا هرکی بخونه چندتا فحش نثارم کنه یا بگه اینم دیونه شده ولی باور کنید امسال یه خبری میشه میگید نه حالا میبینید

من نبودم امیدوارم اونی که اینجارو بلده بیاد بهتون بگه که دیدید علی دیونه نشده بود راست میگفت

اینایی که بالا نوشتم به خاطر تبی هستش که الان دارم و دارم هذیان میگم باور کنید از روز اول عید تا الان همش خونه بودم حوصله ام سر رفته بود واسه همین اینارو نوشتم شما به بزرگواریتون ببخشید

در هر صورت سال نو مبارک باشه براتون داداشم افشار و عزیزم بهاره ببخشید شرمنده که عیدی بهتری نداشتم براتون. 

در این نوروز باستانی خیال آمدنت را به آغوش خسته می کشم

هنوزم نمي تونم باور كنم كه نيستي و رفتي و من جا موندم ، اصلا" نميفهمم مگه ميشه يهو آدم چشم بار كنه ببينه يه جايي كه نه زميني داره و آسموني  معلقه؟؟؟

 به نظرت تا حالا كسي تجربه كرده ؟؟؟؟

 كاش يكي پيدا ميشد و به اين همه سوالايي كه توي ذهنم مثل كرمهايي كه دارن از درون ذره ذره وجودمو ميخورن جواب بده ولي حيف كه هيچكس و هيچكس نمي تونه.

  حتما" شنيدي كه ميگن كسايي كه ميميرن روز محشر وقتي بلند ميشن فكر ميكنن كه خيلي وقت نيست كه مردن يا شايدم اصلا" فكر كنن نمردن  نميدونم ولي اينو من تو زنده بودنم تجربه كردم و ديدم امروز اتفاقي داشتم توي فايلهاي كامپيوترم ميگشتم يهو چششم به عكسا و فيلماي خودمون افتاد يادته كه چقدر باهم سفر ميرفتيم. كوير- شمال-كاشان- سنگان-آهارو... يادته توري كه باهم رفتيم ري بی بي شهر بانو و استودان هاي زرتشتي ها جايي كه الان حس ميكنم خودم يكي از اجساد متلاشي شده همونجا هستم .

ولي  از همه بدتر ديدن اون فيلمي بود كه شب قبل خواستگاري توي ماشين كه داشتيم ميرفتيم سمت خونه و داشت برف سنگيني مي اومد نميدونم تو يادته يا نه هر چند كه همين اواخر گفتي همه چي رو فراموش كردي حرفات و اون لحن بچگونه اي كه حرف ميزدي .

وای خداي من همش تو دلم دشتم التماس ميكردم كه كاش فيلم تموم نشه انگار فلج شده بود م تنها چيزي كه حس ميكردم گرمي و شوري اشكهايي بود كه روي لبم آروم آروم سر ميخوردن و ميرفتن پايين . راستي اينو بهت نگفته بودم چند وقتی هست که قلبم حسابي درد ميگيره و شروع ميكنه به تپش حس ميكنم ديگه چيزي به  آخرش نمونده چون حس ميكنم توي همين تپيدن ها و بالا پايين شدنها يهويي وايميسته و خيالمو واسه هميشه راحت ميكنه هر چند كه اصلا" مهم نيست ، مهم تو بودي كه نيستي ، مهم افشار بود كه اونم نسيت و رفته پس اگه من نباشم اصلا" مهم نيست ميدوني سال ۸۶ افشار رفت و تنهام گذاشت و ۸۷ هم تو تنهام گذاشتي ديگه نميدونم چي بگم فقط دلم خوشه هر از گاهي اينجا خودمو كمي آروم كنم . 

کاش فقط می تونستم برم و برم و برم و.... 

 چند روز پش بود با یکی از همکارام صحبت می کردم که بعد از شش سال ازدواج مجبور شده بود خانومشو طلاق بده میگفت هنوز که هنوزه از وقتی که خانومم رفته حس میکنم ناقص شدم جزئی از وجودم رو با خودش برده کامل نیستم .....

خیلی جالب واسم این بود که تو دلم چنان آه بلندی کشیدم بعد بهش گفتم اره راست میگی خیلی سخته درکت میکنم .

میدونی چرا درکش میکنم چون منم تورو خیلی طولانی داشتم و وقتی گمت کردم همه وجودمو با خودت بردی و من گم شدم.

چشمانش را باز کرد..دکتر بالای سرش بود.به دکتر گفت چه اتفاقی افتاده؟دکتر گفت نگران نباشید پیوند قلبتون با موفقیت انجام شده.شما باید استراحت کنید..درضمن این نامه برای شماست..!
دختر نامه رو برداشت.اثری از اسم روی پاکت دیده نمیشد. بازش کرد و درون آن چنین نوشته شده بود:

سلام عزیزم.الان که این نامه رو میخونی من در قلب تو زنده ام.از دستم ناراحت نباش که بهت سر نزدم چون میدونستم اگه بیام هرگز نمیذاری که قلبمو بهت بدم..پس نیومدم تا بتونم این کارو انجام بدم..امیدوارم عملت موفقیت آمیز باشه.(عاشقتم تا بینهایت)

دختر نمیتوانست باور کند..اون این کارو کرده بود..اون قلبشو به دختر داده بود..
آرام اسم پسر را صدا کرد و قطره های اشک روی صورتش جاری شد..و به خودش گفت چرا هیچوقت حرفاشو باور نکردم…

اینجا اومدم شاید نشونی ازت پیدا کنم

دیدم خونه تکونی کردی

عزیزم من هنوز منتظرتم چند  روزبیشتر نمونده

جوابمو بدیا باشه

راستی انقد دلم واست تنگ شده که عکستو گذاشتم رو صفحه اول موبایلم .

هر شب تا یه دل سیر نیگات نکنم نمیخوابم

 یعنی خوابم نمیبره

فدای اون چشات

...

تازه برات آهنگم گذاشتم

همون آهنگی که تو وبلاگ جدید خودم گذاشتم

دلم می خواد به خواهشم گوش کنی و اینجا بنویسی

نه از من

از خودت

از اینجا نمی تونی بگو یه جای دیگه برات بسازم که فقط خودمون می دونیم

باشه؟؟؟؟؟؟؟؟

می دونم که قبول می کنی

در سال 1332 در تهران به دنیا آمد.

روز جمعه ۲۸ تیرماه ۱۳۸۷ در سن ۶۴ سالگی درگذشت

عصر آن روز ، با دوستی ناهار خورده ام که تازه از همسرش جدا شده و ادعا می کند:

" حالا دیگر آزادم، آن طور که همیشه آرزو داشتم"

دروغ است! هیچ کس این شکل آزادی را نمی خواهد، همه ما تعهد می خواهیم، می خواهیم کسی کنارمان باشد و زیبایی های ژنو را ببیند، درباره کتاب ها و مصاحبه ها و فیلم ها صحبت کند، یا ساندویچمان را با هم تقسیم کنیم ، چرا که پولمان به خرید دو تا ساندویچ نمی رسد. بهتر است آدم نصف یک چیز کامل را بخورد. بهتر است شوهر آدم مزاحم آدم شود و برای دیدن یک مسابقه مهم فوتبال در تلوزیون ، زودتر به خانه بیاید، یا زن آدم جلو ویترین مغازه ای بایستد و حرف آدم را درباره ی برج کلیسای جامع قطع کند... که تمام ژنو را در خود دارد و می توان تمام وقت و آرامش دنیا را در آن یکجا یافت.

بهتر است آدم گرسنه بماند تا تنها. چرا که وقتی تنهاییم ، انگار دیگر بخشی از بشریت نیستیم، و منظورم نه تنهایی داوطلبانه، که تنهایی تحمیل شده است.

زهیر

از خدا پرسیدم:خدایا چطور می توان بهتر زندگی کرد؟ خدا جوب داد:گذشته ات را بدون هیچ تاسفی بپذیر،با اعتماد زمان حال ات را بگذران و بدون ترس برای آینده آماده شو.ایمان را نگهدار و ترس را به گوشه ای انداز .شک هایت را باور نکن و هیچگاه به باورهایت شک نکن.زندگی شگفت انگیز است فقط اگربدانید که چطور زندگی کنی

khoooooooofiiiiiii

man ghalebe inja ro taghir dadam

gashangeeeeeee naaaaa

????????

un khoob nabood

ama in khogeleeeeee

 به این معنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد "

 گابريل گارسيا مارکز

تو نباشی منو گنجیشکا میمیریم .......

خدایا ! به روحم وسعتی بخش تا در حقارتهایم نپوسم

خدایا ! کمکم کن که بلندیهای روحم را زندگی کنم تا در گندابهای جسمم توهم زندگی نداشته باشم.

*************************************

خدایا من را ببخش که شاید از یاد برده ام ما تنها آفریده شده ایم .گاهی که یادم میرود این تنهایی وسیع بشر را، قبل از تلنگر کائنات ، به گوش جانم نجوا کن که تو به تنهایی جای تمام نداشتنهایم را پر میکنی

*****************************************

در برابر دیدگانم بگذار این جمله طلاییت را که :

لکیلا تاسوا علی ما فاتکم و لا تفرحوا بما اتاکم الله

نه برای آنچه از دست دادید دق مرگ شوید و نه بدانچه به شما میدهد ذوق مرگ شوید

خدایا ! مگذار وقتی عزیزی را از دست میدهم یا ثروتی از کفم میرود ،در هم بپیچم.

************************************************

خدایا ! مگذار شهرت و محبوبیت مرا به حماقتی وسیع بکشاند که از یاد ببرم چقدر یک موریانه بزرگتر و بی نقص تر از من میزید و هرگز در موران ، فرعونها سر بر نیاورده اند.

************************************************

خدایا مگذار دغدغه ای زمینی زمینگیرم کند.

خدایا از من لذت باران و پاییز و مه را به خاطر مشتی روزمرگی نگیر.

*****************************************************

خدایا ! اگر گریستم و از دردها و بغضهایم گلگی کردم ، حتی برای کسری از ثانیه، عفریت نا امیدی را با من تنها مگذار، اشکی که در انتها دلخوشی نداشته باشد ، مرداب است...و تو به من آموختی که رود باشم نه گنداب.

******************************************

خدایا ! دغدغه مرا کف زدنهای مردمی قرار نده که به اشاره ای تف به روی من می اندازند.مبادا از یادم ببری که حتی عشقهایشان نیز سرابیست که ما خواب زدگان بدانها دل خوش میداریم

********************************************

خدایا ! مگذار که پشت کردن انسانها از من ، فرو ریزدم.

مرا نزد خودت عزیز بدار که حسرت سراب محبوبیت بین زمینیان را نداشته باشم.

                                                                                                                                                               نقل از دکتر شیری

شاید بخونی

من بهاره ام

من یادت میاد

یا اینم فراموش کردی

یادم یه روزی بهم گفتی دوسم داری

اما کاش واقعا دوسم داشتی
کاش انقدر اذیتم نمیکردی
کاش یک کم فقط یه کوچولو به چیزایی که دوست داشتم اهمیت می دادی
نمی دونم چرا این کار رو کردی
هیچ وقت نفهمیدم
همیشه ام یه علامت سوال گنده تو ذهنم می مونه
از 21 تا 12 منتظر موندم
دلم می خواست بدونم چی کار می کنی
قسمی که خوردی یادته؟
منتظر موندم
اما تو اینم مثل بقیه حرفات فراموش کردی
آره حرفات
تو فقط حرف زدی
فقط حرف
هیچ وقت بهم ثابت نکردی
ولی نه
تو خیلی چیزا بهم ثابت کردی
بهم ثابت کردی
اگه کسی رو دوست داشته باشی
هیچ وقت نباید بفهمه
چون اگه بفهمه انقدر عذابت می ده
که فقط ترس از اون دنیا باعث بشه خودت رو از بین نبری
2 سال بازی  و عشق قدیمیت من خرد کرد
من شکست
می دونی امروز برای یه لحظه تمام کارایی که باهام کردی یادم اومد
واقعا چرا انقدر نفهم بودم که نفهمیدم تو من بازی دادی
می دونی
برای یه لحظه  نفرینت کردم از خدا خواستم یه روز خوش توی زندگیت نبینی
ولی طاقت نیوردم
گفتم نه
خداجونم نه
غلط کردم
من
نفرینش نمی کنم
من دوسش داشتم
نه
نه
گفتم خدا تو نشیده بگیر
من ازش گذشتم
2 سال زندگیمو بخشیدم
بخشیدم هر چی در حقم کرد
بخشیدمش به خاطر تحقیراش
بخشیدمش به خاطر دروغاش
بخشیدمش به خاطر بی اهمیت بودناش
بخشیدمش به خاطر بازیاش
بخشیدمش به خاطر تنهاییام
بخشیدمش به خاطر توهیناش
بخشیدمش به خاطر نامردیاش
بخشیدمش خداااااااا
می دونی چرا
امروز رو یادت می یاد
؟؟؟؟؟؟
یادته بهت چی گفتم
یادته؟؟؟؟؟؟؟
یا اینم یادت رفته مثل قسمات
ولی من خوب یادمه
لحظه به لحظه شو
بهت گفتم دوست دارم
تو وارد زندگی شدی
تو شدی همه چیزم
به همه چی
به همه
به تمام حرفا
بی اعتنا شدم
فقط برام
تو  بودی
فقط
تو
برام مهم بودی
دلم می خواست همیشه با تو باشم
حالا یادت اومد چه روزی بود
دقیقا 2 سال پیش بهت گفتم دوست دارم
و تو
وارد زندگی شدی
امروز بازم 12 مهر
می دونی چی می خوام بگم
می خوام بگم
هنوزم دوستت دارم
اما دیگه تو زندگیم جایی نداری
توی ذهنم
توی خاطره هام
علی رو نگه می دارم

مثل حلقه ات

نگه اش می دارم که یادم بمونه چه حماقتی کردی

که عاشق کسی بودم که دایم از پشت چاقو تو کمرم می کرد که از پا بیوفتم

بالاخره ام تونست
اما تو زندگی دیگه نه
شاید یه روزی بفهمی که در حقم بدی کردی
تو برای همیشه رفتی
منم به خدا می سپارمت
دوستت دارم
اما
برای همیشه
خداحافظ                                        

                                     بهاره

زندگی صحنه یکتای هنر مندی ماست

هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته بجاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

                                                       (فریدون مشیری)

شبنم به سحر نمی رسد چرا نمیدانم

دگر غم ز دلم برون نمیرود چرا  نمیدانم

جز یاد تو چیزی به ذهنم نمی رود چرا نمی دانم

آسمانم آبی نیست چرا نمیدانم

دگر باران هم نمی بارد چرا نمیدانم

جز نام تو نامی بر زبانم نیست چرا نمی دانم

سایه ای هم ندارم چرا نمی دانم

دگر ستاره ام نوری ندارد چرا نمیدانم

به جز خواب تو خوابی نمی بینم چرا نمیدانم

ما هم نور ندارد چرا نمیدانم

دگر درختانم سبز نمیشود چرا نمیدانم

به جز صدایت صدایی نمیدانم چرا نمی دانم

پرندگانم نمیخوانند چرا نمیدانم

دگر شقایقها نمیرویند چرا نمیدانم

دگر از دست گریه  هم  کاری بر نمی آید  چرا میدانم

دگر تو رفته ای از کنارم چرا می دانم

دگر آن دستهای گرمت نیست در دستم چرا میدانم

دگر صدای تو از خانه ام نمی آید چرا میدانم

دگر هوا به عطر نفسهای تو خوشبو نمیشود چرا میدانم

چنان سواری از کنارم گذشتی چرا میدانم

به گرد غبار رهت نرسم چرا میدانم

تو رفتی و همرنگ خاطره ها گشتی چرا میدانم

نفس از من برفت چرا میدانم

تو هم رفتی چرا نمی دانم

امروز ۲۳ روز از رفتنت میگذره باورت نمیشه من هنوز باورم نشده که رفتی چون رفتنت هم با بقیه فرق داشت نمیخوام بگم مقدس بود یا فلان بودو بهمان بود ولی یادمه صبح باهم از خونه رفتیم بیرون با هم شوخی کردیم سر به سر هم گذاشتیم و خندیدیم غافل از این که این خنده ها آخرین خنده ها و شوخیها بود .

 بی سرو صدا رفتی حتی دوستت که آخرین لحظه  باهات بود نفهمید وقتی رفتی فهمید .

نمیدونم حتی راضی نشدی که کسی به زحمت بیفته 

ولی الان خیلی دلم واست تنگه افشار

به امید دیدار  داداشی جونم   

یک سال گذشت روزهایی داشتیم به رنگهای مختلف

قرمز

آبی

زرد

صورتی

سبز

سفی           د((سفیده)

نارنجی

مثل یه جعبه مداد رنگی

چه روزایی که باهم توی سرما و گرما رفتیم و اومدیم

راهی رو که تنهایی هیچوقت حاضر نمیشی بری

طولانی و خسته کننده ولی باهم بودیم

از خیلی چیزا حرف زدیم

حرفمون شد

قهر کردیم ولی بعد اینکه آشتی کردیم احساس کردیم که بیشتر از پیش محتاج هم هستیم

خندیدیم

گریه همو در آوردیم

رفتیم مسافرت

رفتیم کوه

حتی درس خوندیم

باهم روی تپه سیلک دنبال سفال گشتیم

با هم کنار آبشار نشستیم و به صدای تنهایی آب گوش دادیم

سرتو گذاشتی روی شونم

باهم امامزاده قاسم رفتیم

نمایشگاه رفتیم

کارت اهدا اعضاتو به من نشون دادی

من هم رفتمو عضو شدم فهمیدم که باید به دردی خورد.

از خیابونای زیادی گذشتیم ولی عصر -میدان ونک-ستار خان- امام حسین- انقلاب

انقلاب همون خیابونی که گفتی اگه یه روز تنهایی از اینجا رد بشی هیچ خاطره ای نخواهی داشت

که بعدش گفتی اینطوری نیست هیچوقت فراموش نمیکنی

آهنگ گل سنگتو دارم گوش میدم هنوز برام تازگی خودشو

هنوز دستام میخچه در نیاورده که ببینم میخچه دست چطوریه

هنوز دلهره اولین باری رو که دیدم رو فراموش نکردم

هر چند که دیر رسیدم خودتم میدونی چرا؟

هنوز میتونیم باز تو سرمای زمستون بریم روی نیمکتای آهنی سرد بشینیم

هنوز دستای گرمت  گرمم میکنه

هنوز میتونم تو چشات خیره بشم و تا ساعتها حرف نزنم

هنوز هم با سکوتمون میتونیم حرف بزنیم

هنوز هم دیر به دیر  smsمیزنم ناراحت میشی نگران میشی نکنه از طبقه ۲۷ افتاده ...

هنوز هم ازم دلخور میشی میدونم از خواستنه

شبی رو که گفتی بابام قبول نمیکنه رو هیچوقت یادم نمیره

اون شبی که گفتی تصمیم داشتی بی خبر بری شنیدنش واسم مثل مردن بود

ولی وقتی گفتی هنوز بعد یک سال هنوز مثل روز اولی به من زندگی دادی

یادته رفتیم کاشان

رفتیم سر قبر سهراب

یادته تو ماشین رقصیدیم

تو ماشین برات شعرای سهراب رو برات زمزمه کردم

هر روز صبح رو با سلام عزیزم صبح بخیر آغاز کردی

شب با شب بخیر خوابیدیم

یک سال باهم زندگی کردیم

همه اینا تو یه سالی که گذشت بود

یک سال ما هم بزرگتر شدیم یک سال شایدم پیر تر شدیم

یک سال با تجربه تر شدیم

مهمتر اینکه تو این یک سال روز به روز بیشتر از روز قبل همدیگرو شناختیم

.......

اولین سالگردمون مبارک عزیزم

 مردم و که میدیدم حالم  نمیدونم چرا بد میشد شایدم حالم از خودم به هم میخورد  رسیدم میدون جایی واسه نشستن نبود دلم میخواست بنویسم  کاغذ داشتم هر چی گشتم قلم نبود منی که همیشه چند تا داشتم و عشق خودکارو مداد و ... حالا هیچی نداشتم جالبتر از این اینکه جایی رو هم اون نزدیکی ندیدم که بشه خودکاری خرید. یه آقایی کنار خیابون بساط کرده بود رفتم جلو  گفتم آقا ببخشید خودکار دارید بدون اینکه رنگشو ازم بپرسه دست کرد تو جعبه یه خودکار قرمز داد دستم قشنگ بود قرمز رنگشو نمیگم  اینکه نپرسید چه رنگی میخوای حس کردم مطمئنه که هر چی باشه میخرم فقط خودکار باشه گرفتم و اومدم توی میدون روی نیمکت نشستم تازه شروع کرده بودم که باز تلفن باز خودش بود : کجایی من رسیدم ...باشه همونجا وایستا الان میرسم... اومدو تازه فهمیدم که ...

روز وصل دوستداران ياد باد              

                                                                          ياد باد آن روزگاران  ياد  باد

كامم از تلخي غم چون زهر گشت         

                                                                          بانگ نوش شاد خواران ياد باد

گرچه ياران فارغند از ياد من          

                                                                         از من ايشان را هزاران ياد باد

     مبتلا گشتم در ين  بند  و بلا                   

                                                                     كوشش آن حق گزاران ياد باد

گرچه صد روداست در چشمم مدام       

                                                                   زنده رود  باغ  كاران  ياد باد

                               راز حافظ بعد از اين ناگفته اند               

                اي دريغا راز داران ياد باد

دیشب وقتی که رسیدیم دم در خانقاه دیدم پیرزنی نشسته دم در داشت فال حافظ میفروخت این خجالت یا بهتره بگم غرور بیجا بعضی وقتا آدمو خیلی بد میکنه تا جایی که حتی نمیتونی نوک دماغتم ببینی از کنارش گذشتم با اینکه چشمام به دستش بود ولی انگار اختیار ایستادن نداشتم ولی باز نمیدونم چی شد پیمان هوس شمع روشن کردن زد به سرش آره باید دوباره از جلوش رد میشدم باز بی تفاوت از کنارش رد شدم البته اینجوری وانمود میکردم رفتیم و شمع هارو روشن کردیم دیگه موقع برگشتن دل و زدم به دریا گفتم میخوام امشب یه تفالی هم به لسان الغیب بزنم نزدیک که رفتم لخندی بر لبهای پیر زن نشست سلام دادم برگشت گفت ننه یه فال از من بخرید روی زمین نشسته بود پا نداشت حرکت کنه ومیگفت تا چندی پسرش از خارج برمیگرده .بر گشت گفت منو هم دعا کنید تا اون بر میگرده خدا شفامو بده .میگفت دل شما جوونا پاکه دعای  شما مقبول میشه چشماش برق امیدی داشت که حداقل تن منو لرزوند.

 بعد از من بهرنگ هم رفت پیشش تا برگی از دستش بگیره برگشت گفت مادر سال پیش که دیدی چرخ داشتم ولی امسال شکسته حالا مجبورم بشینم روی زمین  انگار بچه ها همشون منتظر بودن که

 کسی پا پیش بذاره همه یکی یه فال گرفتیم   و چه تفالی و چه شبی

به امید سلامتی همه مریضها و دردمندان

تو برايم گرمايي گرمتر از صداقت داری

                        - و تو برايم عشقي

تو گرم و زيبا و فريبنده هستي

                         و تو شهد ماندگاري را

      - در وجودت جاودانه داري

تو غروري

           - غروري خالصانه تر از تواضع 

 و من امروز برايت دلتنگم

     و من امروز برايت مشتاقم

     و تو امروز برايم آرزو هستي

- دلتنگم

   دلم براي ديدنت پر مي كشد

   و نگاهم فقط تو را مي جويد

من امروز:

همه جا بوي تو را مي جويم   

بارها و بارها نوشتم

اما اينبار مينويسم براي تو , براي لبخندي نو

برايت مينويسم ,مينوسم که بخواني تا بداني: در زندگي ام فقط تو را دارم

که بخواني تا بداني

                 تنها چيزي که سرکشي ام را آرامش مي بخشد فقط تويي

که بخواني تا بداني

برايم همچون آب براي گل

برايت مينويسم که بخواني و بداني

من هرگز کسي را که با سختي ديگران در کنارش به آرامش رسيده ام 

آسان از دست نخواهم داد

مينويسم تا بداني

                  وقتي آمدي پاييز بود

با آمدنت پاييز را بهار کردي

زندگي احساس من نه پاييز را داشته است و نه زمستان را

نگذار پاييز بيايد و ماندگار شود

نگذار زمستان بيايد و بهار گريزان شود و باز هم پاييز بماند

تو را به دل بهاريت قسم

بمان و فصل ها را بهم نريز                    

از پیش دوستا ش که برگشت اومد  یک راست رفت تو تختش .میخواست بخوابه حال غریبی داشت خودش هم نمی دونست که چه مرگشه فقط اینو خوب میدونست که دلش از زمین و زمون پره دلش میخواست فریادشو مثل سیاهی شب رو سر شهر خالی کنه میخواست با داد زدنش به اون فرشته هایی که ماه و ستاره هارو تو آسمون شب نگه داشتن  بگه که به خدا بگن خدایا دلم طوفان سر درگمی توی این کویر وحشته که نمیتونه به سلامت از این کویر بگذره و سلامشو به شکوفه ها و باران برسونه . میخواست بگه :خدا جون یاد اون روزایی که باهم کنار لبه پشت بوم خونه مینشستیم  دور از چشمهای مامان  که همش میگفت :بچه دیوونه ای با کی داری حرف میزنی؟. آره  با خودت حرف میزدم بدون اینکه بخوام فرشته ای یا قاصدکی حرفهای دلمو بهت بزنه اون موقع چقدر تو راحت حرفهامو قبول میکردی بدون هیچ کم و کاستی اون موقعها که همه بزرگترها میگفتن بچه است حرفهاشو جدی نگیرین اما تو خوب به حرفهام گوش میدادی بدون اینکه ذره ای حوصله ات سر بره .

 اما الان داشت کم کم بزرگ میشد و خودشم کم کم داشت به این باور میرسید که نکنه اون موقع همه اش خواب وخیال بود. نکنه اون موقع که با خود خدا توی زمستون واسه گنجیشکای کوچولو  که وقتی منشستن روی برف توی برفها گم میشدن دون میپاشید و خدا همه اش لبخندی ملیح حاکی از رضایت بر لبانش که سرمای برف را به فراموشی می سپرد داشت خواب و خیال بود.

توی همین فکرها بود که یه لحظه دید فضای اتاقش به حدی روشن شد که چشماش حتی نمیتونست دستاشو ببینه نورش زرد بود. وقتی که مردمک چشماش که حسودیشون میشد اون همه نور و یهو بذارن بره توی مغزش که نکنه یهو دلش روشن بشه بخیلتر وبخیلتر شدن یهو یه دست مهربونی رو دید که یه تیکه از ماه رو آورده داخل اتاقش خوب که نیگاه کرد شناختش همون دستایی بودن که قدیما به گنجیشکا دون داده بودن تازه فهمید که هرچند که خدا ازش شاکیه و پیشش نمی آد ولی باز هم دوسش داره که ماهو به شبای تاریکش هدیه داده.